Czy naprawdę każde dziecko z ADHD potrzebuje zajęć SI?

Jasne, że nie każde.

Wiele z nich może jednak skorzystać z terapii – szczególnie we wczesnym etapie rozwoju, kiedy najtrudniej poradzić sobie z samym sobą, a otoczenie wciąż koryguje, krytykuje i narzeka.

Dzieci z ADHD często wykazują zwiększone zapotrzebowanie na bodźce czuciowe. Wynika to między innymi z niedoborów neuroprzekaźników, takich jak dopamina i noradrenalina, które regulują uwagę, motywację i odczuwanie przyjemności. To właśnie dlatego szukają intensywnych wrażeń z ciała, np. przez ruch, nacisk, skoki, przyspieszenia, obijanie, kopanie, podnoszenie ciężkich przedmiotów itd.

Terapia SI może przynieść szybkie efekty w rozwoju sensomotorycznym, szczególnie w przypadku, kiedy zdiagnozowane deficyty nie są znaczące. Jednak, nawet jeśli te funkcje się poprawią, zapotrzebowanie na bodźce czucia głębokiego i proprioceptywne pozostaje. ADHD nie znika po SI – ale można lepiej zorganizować jego objawy, pomóc w samoregulacji.

Dlatego tak ważne jest przygotowanie dziecka do aktywności fizycznej i znalezienie takiego rodzaju sportu, który będzie dostarczał stałych wrażeń czuciowych, a jednocześnie dawał przestrzeń do rozwoju, działania i satysfakcji. Sport może zaspokajać sensoryczne potrzeby dziecka i jednocześnie pomagać w wydłużaniu uwagi motywowanej zewnętrznie (np. przez rywalizację, cel, reguły gry).

Warto pamiętać, że:

ADHD i zaburzenia przetwarzania sensorycznego (SPD) mogą współwystępować, ale nie są tym samym.

Badania wskazują, że nawet 84% dzieci z ADHD może mieć objawy SPD, ale nie każde z nich potrzebuje klasycznej terapii SI – ważna jest diagnoza i indywidualne podejście (Dunn & Bennett, 2002; Ghanizadeh, 2011). Wyniki te mogą być zawyżone – pod uwagę były brane również zaburzenia modulacji o charakterze zwiększonego zapotrzebowania wrażeń westybularnych i proprioceptywnych – nie muszą one jednak mieć podłoża w SPD.

W ADHD często występują zaburzenia równowagi statycznej i trudności w planowaniu ruchowym, dlatego dzieci z takim rozpoznaniem mogą mieć wybrane deficyty sensomotoryczne, zależne od zdolności uwagi i funkcji wykonawczych mózgu.

Wprowadzenie aktywności fizycznej dostosowanej do dziecka (np. sporty z wyraźną strukturą, komponentą równoważną i precyzyjnym różnicowaniem czuciowym), powinno być naturalną kontynuacją terapii SI albo jej alternatywą. Z korzyścią dla całej organizacji dnia i samopoczucia dziecka.

Uwaga:

Nigdy nie wybieraj dziecku sportu na siłę. Nie zmuszaj go, nie męcz nauką konsekwencji – nie zagrało, nie zagra. Szukajcie dalej, próbujcie różnych aktywności, aż w końcu coś zaskoczy.

doprecyzować? dopytaj w komentarzach.

Ostrzeżenie:

Niniejszy artykuł stanowi utwór podlegający ochronie na podstawie ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych. Zgodnie z art. 116 i 117 ustawy o prawie autorskim i prawach pokrewnych nieuprawnione rozpowszechnianie oraz nieuprawnione utrwalanie lub zwielokrotnianie w celu rozpowszechniania cudzego utworu podlega karze pozbawienia wolności do lat 2, karze ograniczenia wolności lub grzywnie. W świetle wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 sierpnia 2013 r. (I OSK 1666/12) dopuszczalne jest udostępnienie danych osobowych użytkowników Internetu nie tylko organom państwa, ale także osobom fizycznym i prawnym.